I wojna izraelsko-arabska 1948-1949
Wojna o Niepodległość Izraela Konflikt izraelsko-arabski Izraelski konwój - 21 października 1948 rok. Data 15 maja 1948 – 20 lipca 1949 Miejsce Bliski Wschód: Palestyna Wynik Zwycięstwo Izraela. Taktyczna i strategiczna porażka państw arabskich. Strony konfliktu Izrael Egipt Syria Transjordania Liban Irak Arabia Saudyjska Jemen Armia Świętej Wojny Arabska Armia Wyzwoleńcza Dowódcy Jaakov Dori Jigael Jadin Abd Allah I ibn Husajn John Bagot Glubb Abd al-Qadir al-Husayni Hasan Salama Fawzi al-Qawuqji Ahmed Ali al-Mwawi Siły Siły Obronne Izraela: początkowo 30 tys. ludzi, potem wzrost do 115 tys. Irgun: ok. 2 tys. ludzi Lehi Mahal Egipt: 10 tys. ludzi, potem wzrost do 20 tys. Syria:2 tys. - 5 tys. ludzi Transjordania: 6 tys. - 12 tys. Liban: 1 tys. - 2 tys. Irak: 5 tys. - 15 tys. Arabia Saudyjska: 800 - 1,2 tys. Jemen Armia Świętej Wojny: 2,5 tys. Arabska Armia Wyzwoleńcza: 6 tys. Straty zginęło 6 373 ludzi (4 tys. żołnierzy i 2,4 tys. cywilów) około 10 tys. - 15 tys. zabitych Wojny izraelsko-arabskieWojna domowa (1947-1948) - Wojna o Niepodległość (1948-1949) - Kryzys sueski (1956) - Wojna sześciodniowa (1967) - Wojna na wyczerpanie (1967-1970) - Wojna Jom Kippur (1973) - Wojna libańska (1982-1985) - Pierwsza Intifada (1987-1991) - Intifada Al-Aksa (2000-2004) - Druga wojna libańska (2006)
Pierwsza wojna izraelsko-arabska 1948-1949 jest znana w Izraelu jako Wojna o Niepodległość (hebr. מלחמת העצמאות), natomiast Arabowie nazywają ją an Nakba (arab. النكبة, "Katastrofa"). Była to pierwsza z serii wojen izraelsko-arabskich.
Wojna rozpoczęła się od proklamacji niepodległości Izraela 14 maja 1948 i trwała do 20 lipca 1949. Rozpoczęła się arabską inwazją, której celem była likwidacja państwa żydowskiego w Palestynie, natomiast Izrael bronił swojego istnienia. Jednak z upływem czasu, izraelska armia coraz bardziej przejmowała inicjatywę dążąc do wyparcia Arabów z najbardziej strategicznych rejonów Palestyny. W wyniku wojny setki tysięcy arabskich uchodźców opuściło terytorium Izraela (najczęściej uciekali w obawie przed żydowskimi odwetami), znajdując schronienie w sąsiednich państwach.